Vanmorgen heerlijk op het balkon ontbeten, of nou ja, zo heerlijk was t niet, want de zon was best fel, maar we mogen niet zeuren, dus vergeet dit maar weer…

Daarna zijn we het dorp ingelopen om even bij het Tourist Information Center wat informatie te gaan halen, daarna zijn we wat boodschapjes gaan doen. Ze verkopen hier op zondag trouwens helemaal geen alcohol, wat hier sowieso al erg lastig te krijgen is. In de supermarkten is het enige wat ze aan alcohol verkopen bier, (wat over t algemeen al alcoholvrij is, op uitzonderingen na) en wat er dan is, is dan héél duur, beetje raar.

Daarna zijn we de auto’s ingestapt om een stuk te gaan rijden in het grote nationaal park Hardangervidda, in de hoop wat rendieren te zien. In het eerste stuk waar we rijden zien we aan de linkerkant een groot meer, met allemaal eilandjes, groot en klein, waar dan weer allemaal huisjes op staan. Deze huisjes zijn waarschijnlijk allemaal vakantiehuisjes van de Noren. Naar een tijdje op een parkeerplaats gestopt, waar we een mooi uitzicht hadden. Een stukje verder op de parkeerplaats stond een busje, met wat borden waar Geitost-tilsalgs her en Geitost spekepølse. Het was een busje waar wat geitenvelletjes in hingen, wat geitenworst aan hing en waar een stoeltje en een tafeltje met wat water voorstonden. Uiteindelijk hebben we daar twee witte geitenvelletjes gekocht, wat trouwens niet erg handig ging, omdat het vrouwtje wat ze verkocht geen engels sprak, dus het was handen en voeten werk.

Daarna weer verder gereden en zijn we bij een treinstationnetje langs het meer gestopt, we zijn lekker met onze voetjes in het water op stenen gaan zitten en daar hebben we lekker geluncht. Later op de weg stegen we weer een stuk, waardoor we mooi over het meer heen konden kijken. Toen we weer en heel stuk hoger waren bij wat souvenirs winkeltjes gestopt. Deze winkeltjes/hutjes leken een beetje op de hogans van de indianen in amerika; houten hutjes die van buiten bekleed zijn met voornamelijk gras (en onkruid).

Daarna zijn we een klein stukje gaan lopen. Na een klein stukje is Tiffany achtergebleven bij een steen, om daar lekker in de zon te liggen. De rest is nog een stuk doorgelopen en is een stuk verder op een steen gaan zitten waar ze genoten hebben van het uitzicht, maar vooral van de stilte.

De rest van de weg nog een paar keer gestopt voor mooie uitzichten, water bij te vullen, ijsjes te eten en/of om foto’s en film te maken. Op de terugweg ook nog een aantal keer gestopt op mooie plaatsjes en toen naar ons appartement gegaan. Daar even wat gedronken en om gaan kleden, want we gaan uiteten!

In het dorp wat naar leuke tentjes gezocht, maar overal zat het buiten vol, binnen was het net de sauna, toen we alles wat een beetje dichtbij gehad hadden, zijn we toch maar bij het eerste restaurant, Peppes pizza, gaan wachten tot we een plaatsje hadden. Dit duurde gelukkig niet erg lang en konden we dus lekker gaan eten!

Vanmorgen opgeruimd en ingepakt want we gaan op weg naar Geilo waar ons volgende huisje/appartement staat. We hebben een prachtige route voor de boeg. 10 minuten na ons vertrek rijden we alweer een groot veerpont op om over een prachtig fjord te varen, we gaan dan ook de auto uit om boven op het dek te genieten van het uitzicht en het warme weer. Hierna hebben we de keus: of de langste tunnel van europa van 24,5 km door óf boven over een prachtige bergroute  de aurlandsvangen, nou dat was niet zo moeilijk kiezen. Eerst allerlei bochten en kleine watervalletjes, later een prachtige hoogvlakte met heel veel sneeuw en mooie meren. Tussendoor nog een kleine wandeling gemaakt naar een waterval en de sneeuw. Een stuk later was er weer een utsikt (uitzicht) langs deze weg. In het begin zag het eruit alsof het niets bijzonders was, maar een stukje verder was er een soort van steiger gemaakt, waar het water niet 0,5 meter eronder was ofzo, maar onder aan de berg. We hadden een prachtig uitzicht over een fjord, we konden heel ver kijken tussen de bergen door, het was echt prachtig! Daarna via een redelijk smal weggetje met veel haarspeldbochten naar beneden gereden.

Toen zijn we nog even gaan kijken bij de Flåmbanen, dat is een treintje dat voor 80% van de route een stijgingspercentage van 55 % heeft en dus heel steil omhoog gaat. Als we wat meer tijd hadden gehad waren we misschien mee gegaan, maar dat hadden we niet en het was erg toeristisch met veel fotograferende japanners/chinezen of andere nauwkijkenden, dus zijn we maar doorgereden.

We hoeven trouwens geen spijt te hebben dat we de 24 km lange tunnel niet doorgereden zijn, want toen we weer verder reden kwamen we op een weg met een paar haarspeldbochten, maar ook met tunnels. De eerste tunnel was er één met verkeerslichten, we moesten dus eerst even wachten tot we erin mochten, maar daarna konden we lekker rustig er doorheen rijden. Maar dat was niet het enige, want deze tunnels, én die nog volgden waren geen ‘gewone’ rechte met soms een kleine buiging erin, nee er zaten bochten van misschien wel 180˚ graden of meer in. En dat net alleen, we stegen ook nog behoorlijk in die tunnels.

Na deze tunnels kwamen we weer op een hoogvlakte met, hoe verrassend, meertjes! Ook was er een stuwdam, waarlangs een opa tegen een steen zat te slapen. Later nog even uitgestapt voor wat foto’s en film. Het was er mooi, maar ondertussen zijn we een beetje verwend, en was dit toch minder dan wat we eerder die dag gezien hebben.

Daarna maar weer verder gereden richting Geilo!

Onderweg nog even gestopt bij de coop (supermarkt) om wat brood en ons 5 gangen diner te halen (5 pizza’s, met verschillende smaken natuulijk!).

Toen we buiten op de plattegrond keken, zagen we dat de plaatsnamen van de omgeving hier wel goed op elkaar afgestemd zijn…: Natten, Geilo, Kikut en er is ook nog een plaatsje in de buurt wat op Rukjan lijkt…

In Geilo moesten we nog even naar Geilolia zoeken, waar ons appartementje moet zitten. Eenmaal daar bleken we echt een super appartement te hebben! Een gebouw wat helemaal gerenoveerd was en in het appartement zelf was alles nieuw!

Ik zal het allemaal eens even beschrijven: je komt binnen in een gangetje met rechts een deur naar de badkamer, met een toalett, douche en wastafel. Recht/rechtdoor in de gang een schuine deur naar de slaapkamer met twee persoonsbed. Rechtdoor de deur naar de slaapkamer met stapelbed en links in de gang is de doorgang naar de huiskamer. Daar is links de gloednieuwe keuken met koelkast/vriezer tot ongeveer deurhoogte, een oven en kookstel, een wastafel, een magneet aan de muur waar je messen aan kan ‘plakken’, een broodrooster (!!!), waterkoker en koffiezet apparaat. Verder is er ook nog een eettafel met 5 stoelen, een slaapbank, twee fauteuils, een salontafel met daaronder een vloerkleed én een flatscreentv!

En een schuifdeur die ons toegang geeft tot het super grote balkon, met picknick tafel!

Toen we alles opgeruimd hadden, of nou ja, binnen is het een beetje aan de kleine kant, dus hebben we een paar tassen maar op t balkon ‘opgeruimd’, zijn we maar begonnen aan ons 5 gangen diner.

Daarna is Tiffany even de foto’s op de laptop gaan zetten en gaan internetten. Om maar weer eens wat weblogs online te gaan zetten.

Andre, Corrie, Peter en Marti zijn nog even een stukje gaan wandelen.

Vandaag op tijd opgestaan en ontbeten want we moesten om 11 uur bij de gletsjer zijn.

Corrie en Andre gaan vandaag lekker naar het strandje in Solvang bij het pontje van gisteren om lekker een dagje te luieren en te zonnen. Maar toen ze weg wilde rijden, raakte Andre bij het achteruit rijden met zijn fietsenrek een steen waardoor het rek afbrak, dus dat werd eerst een hoop geregel voor ze echt weg konden. Maar uiteindelijk hebben ze het rek kunnen laten lassen bij een Toyota garage, waarna ze konden gaan genieten van de zon.

Peter, Tiffany en Marti gaan op weg naar het ijs. Daar aangekomen gaan we eerst ook mee met het bootje dan wat klauteren en dan zijn we waar we ons aan moeten melden voor de tour.

We krijgen ijzers onder onze bergschoenen aangebonden en we worden met z’n alle

 ( 16 mensen ) met een touw aan elkaar gebonden de gids voorop. Na wat aanwijzingen gaan we het ijs op heel rustig naar boven lopend. Het is een erg mooie tocht van een uur over wit en blauw ijs, soms is het wat vuil van stof en zand/modder uit de bergen, met soms diepe spleten of een ijshol. We hebben zelfs water van de gletsjer gedronken uit onze handen.

Nadat we van het ijs af waren hebben we nog een tijdje voor de ijsmuur foto’s gemaakt en lekker in het zonnetje gelegen, Tiffany zelfs in haar bikini met ijsmuts op die ze hier in Noorwegen heeft gekocht.

Op de terugweg naar huis zijn we op verschillende plaatsen gestopt zodat we nog wat foto’s en film konden maken. Op een plek waar we gestopt zijn keken we naar beneden en zagen een heel stuk van een ruggengraat liggen zeker zo’n 50 a 60 cm lang, van wat voor dier weten we niet. Toen we later nog wat boodschappen gingen doen kwamen we Corrie en Andre toevallig al weer tegen, toen we net bezig waren aan een giga softijs waar Tiffany op had getrakteerd. Daarna naar huis, gegeten en geluierd.

Vandaag zijn we, na het opstaan, omkleden en ontbijten enz. enz., naar Sogndal gegaan om daar even bij het tourist information center wat info te gaan halen. Toen we wisten wat we wilden weten zijn we maar weer de auto ingestapt om aan te rijden. Maar we moesten eerst even wachten omdat achter ons twee auto’s op elkaar geknald waren, maarja, het was ook niet erg ruim daar.

Daarna maar echt aangereden, want vandaag gaan we een deel van de zogeheten mooiste route van Noorwegen rijden. Niet helemaal, want dan zijn we veel te laat vertrokken, zitten we heel de dag in een hete auto, kunnen we het niet op ons gemakje doen en kunnen we nergens even naar buiten ofzo.

Nadat we een tijdje gereden hadden, langs prachtige fjorden, komen we bij de afslag naar het dorpje Solvang, een leuk klein dorpje, met vooral heel veel witte houten huisjes. En als je twee straten, de parkeerplaats en het strandje gehad hebt, kom je bij het miniveerbootje, mét gebrekkig Nederlands sprekende medewerker, bij wie je moet betalen. Bij het wegvaren trouwens nog mooi zicht op het schattige dorpje, met strandje en een paar felgekleurde strandhutjes die leuk weerspiegelen in het water.

Aan de overkant komen we in het dorpje Ornes, waar we de auto parkeren en dan op weg gaan naar Urnes stavkyrkje (staafkerk van Urnes ofzo, beetje vaag als het dorpje Ornes heet). De Noren hebben trouwens wel veel vertrouwen in de mensheid, dat hadden we al vaker gemerkt, maar nu stond er langs de weg een kraampje (tafel met parasol erboven) met kersen en aardbeien, ervoor stond een kistje met geld en er stond een bordje met 20 kr. Verder was er niemand te bekennen, je mocht zelf je bakjes fruit pakken je geld in het kistje doen en evt. wisselgeld pakken. Zo heel af en toe kwam er eens iemand om bij te vullen.

Daarna zijn we maar weer rustig verder gelopen, het was een flink stuk omhoog, verder dan we hadden gedacht.

Eenmaal boven bij het kerkje zagen we dat er een muurtje omheen gebouwd was. We wisten al wel dat als je het kerkje van binnen wilde zien, dat je daarvoor moest betalen, maar blijkbaar moest je ook al betalen om in de ‘tuin’ van de kerk te komen, beetje onzin, maar bij het hekje stonden ze toch niet te controleren…

Daarna is Peter snel naar beneden gelopen om de auto te halen, zijn Marti en Tiffany boven gebleven en zijn Andre en Corrie rustig, op hun gemakje naar beneden gelopen.

Daarna nog wat fruit gekocht en toen weer de auto ingestapt en rustig de mooie route gaan rijden. Tussendoor natuurlijk regelmatig gestopt om te genieten, foto’s te maken, te filmen en een keer te lunchen.

Later zijn we naar Nigardsbreen gereden, een deel van de Jostedalsbreen gletsjer. Vanaf de toeristische route waar we reden, moesten we nog een heel stuk rijden voordat we er waren. De weg was heel vlak en we dachten dat we ieder moment konden gaan stijgen of haarspeldbochten zouden krijgen, maar nee hoor. We waren maar een heel klein stukje gestegen vanaf het fjord, op zeeniveau, waar we vandaan kwamen en in de verte zagen we de gletsjer al liggen. Beetje raar, maar wel leuk!

Vanaf de parkeerplaats waren er twee mogelijkheden om bij de gletsjer te komen; lopend, over grote rotsen en steentjes, óf je ging met de boot. Omdat wij; Peter, Marti en Tiffany al besloten hadden om morgen de gletsjer op te gaan met een gidstour, besloten Corrie en Andre nu met het bootje naar de gletsjer te varen. Vanuit het bootje bleek het nog een heel stuk klauteren te zijn over stenen en rotsen voordat je bij de gletsjer was. Maar daar eenmaal aangekomen hebben Corrie en Andre enorm genoten onder aan de rand van de gletsjer en hebben een aantal mooie foto’s gemaakt voor het blauwe ijs.

Vandaag hebben we weer een reisdag, vanaf Geiranganger fjord, naar een huisje bij de Sognefjord.

Ook vandaag zijn we weer omhoog gereden aan dezelfde kant waar we ook gister het laatst geweest zijn. Nog even gestopt om nog een laatste blik op de Geirangerfjord te werpen. Op het meertje boven op de berg lagen nu meerdere ijsschotsen, wat er erg mooi uitzag. Daarna kwamen we op een weg met veel tunnels. De tunnels in Noorwegen zijn niet de meest veilige tunnels; ze zijn erg smal en vaak is er geen of weinig licht. Niet erg prettig als er tegenliggers aankomen. Ook reed er na een tijd een vrachtwagen achter ons met waarschijnlijk veel haast; hij was namelijk allemaal met zijn lichten aan het seinen en probeerde in te halen, niet erg prettig in zo’n tunnel.

Verder was het vandaag een mooie route langs fjorden.

Tussendoor een aantal keer gestopt om koffie te drinken, te lunchen en foto’s te maken en te filmen.

Boven op een berg ook nog even gestopt en daar hebben we even gelopen. Op een andere stopplaats konden we over een fjord kijken, maar hadden we ook mooi zicht op gletsjers met blauw ijs!

Toen we eenmaal bij het huisje waren hebben we snel onze spullen er neer gezet en zijn toen weer terug naar Sogndal gegaan om daar boodschappen te doen.

Het huisje is een rechthoekige bungalow, die van binnen en van buiten van hout is. Vanaf de auto’s moeten we eerst een stukje door een bos naar beneden lopen voordat we bij het huisje zijn. In het halletje zit links een deur naar de badkamer, en rechtdoor is de deur die naar de keuken leidt. Tegenover de keuken zijn de twee slaapkamers; één met een gewoon stapelbed, de ander met een stapelbed waarvan het onderste bed een twijfelaar is. Na de keuken komt de huiskamer met bank, twee stoelen, een tv, kachel en eetkamer mét stoelen. We hebben ook nog een balkonnetje met uitzicht over de Sognefjord, als je tussen de bomen door kijkt dan;).

Toen we de boodschappen gedaan hadden, wilden we wat gaan eten in het winkelcentrum, maar omdat alles daar om 18:00 uur sloot, konden wij om 17:30 nergens meer iets krijgen.

Daarom zijn we het dorp maar ingelopen in de hoop dat daar iets te eten te vinden was. Voordat we hierheen gingen, hadden we verwacht dat dit wel een gezellig, toeristisch stadje zou zijn, maar dat viel tegen. Het was er erg uitgestorven en veel eettentjes waren er ook niet.

Uiteindelijk zijn we bij een soort van pizzeria beland, waar ze behalve pizza’s ook broodjes hamburger en kebab hadden. Die laatste twee hebben we uiteindelijk ook gegeten. Daarna zijn we maar weer naar het huisje gegaan om even later lekker te gaan slapen.

Vanmorgen op tijd opgestaan om de rondvaartboot van 09:30 te kunnen halen op de Geirangerfjord . We hadden een mooi plekje aan de rand van de boot en dus een mooi uitzicht. In het begin was het nog een beetje bewolkt. Maar gelukkig werd het weer steeds beter. We zijn langs de beroemde watervallen ‘de zeven zusters’ gevaren, langs nog wat andere watervallen (er zijn héél veel watervallen in Noorwegen trouwens), en nog langs wat verlaten boerderijen, die nogal afgelegen liggen en daarom niet meer bewoond worden. Het was trouwens nog best koud op de boot, dat kwam vooral door de koude wind.

Nadat we dit boottochtje gemaakt hadden zijn we wat gaan drinken in een tentje; wat koffie, warme chocolade melk en heerlijke koek. Het was wel even fijn om ergens warm en binnen te zitten.

Hierna zijn we de auto in gestapt en hebben we de adelaarsroute gereden. Op deze route liggen een aantal uitkijkpunten met een prachtig uitzicht. Vooral de eerste waar we langs kwamen was erg mooi. We konden goed op de ‘zeven zusters’ kijken, het was ondertussen niet meer bewolkt, wat wel fijn was. Het was van boven nog mooier dan vanuit de boot. De architectuur van dit uitzichtpunt was trouwens ook heel mooi!

Daarna zijn we nog verder naar boven gereden, naar het andere uitzichtpunt, wat we al gezien hadden, daar toch maar even geluncht en toen weer naar beneden gereden om aan de andere kant van de fjord weer naar boven te rijden. We zijn gelijk naar uitzichtpunt Dalsnibba gereden. Dit uitzichtpunt licht helemaal boven op de, hoe kan het ook anders, Dalsnibba berg. De route erheen was al prachtig, het duurde ongeveer 14 km, en toen kwamen we bij het laatste deel van de route, we moesten eerst al wat tol betalen en vanaf het tolhuisje begon de steile weg met veel haarspeldbochten over een smalle grindweg. Deze weg duurde ongeveer nog 5 km, maar uiteindelijk stonden we boven. Vanaf boven konden we prachtig over de Geirangerfjord kijken, maar ook hadden we een super uitzicht over de bergen eromheen. De berg waar we op stonden lag ook onder de sneeuw, waar we natuurlijk ook even opgeweest zijn. Op de terugweg moesten we ineens stoppen, omdat een bus stilstond, we snapten maar niet waarom en Andre en Corrie hadden de bus al ingehaald. Maar toen zagen we ineens links van ons wat elanden tegen de berg staan. Deze waren moeilijk te zien door hun schutkleuren, maar natuurlijk veel gefilmd en veel foto’s gemaakt.

Daarna weer rustig naar beneden gereden, naar het meer, dat net iets lager lag dan het tolhuisje. Hier stonden Andre en Corrie al op ons te wachten. Toen we hun vertelden over de elanden vonden ze het natuurlijk erg jammer dat zij de elanden niet gezien hadden.

Bij het meer nog wat foto’s gemaakt, er lag namelijk een blauw ijsblok in het water, wat er erg mooi uitzag.

Daarna maar weer terug naar het huisje en ’s avonds ook nog buiten kunnen eten. We hebben deze dag veel moois gezien!

Vanmorgen alles lekker op ons gemakje gedaan. Nadat we zijn opgestaan, ons hebben aangekleed en hebben ontbeten wilden we naar het dorp gaan. Maar op de berg voor ons liepen een aantal geiten, dus eerst daar even gaan kijken. De geiten waren best tam, dus kwamen eigenlijk gelijk al naar ons toe, wat foto’s gemaakt en gefilmd en toen kwamen er nog meer. Ze stonden eigenlijk steeds om ons heen, alleen de kleintjes waren een beetje bang. Ze waren aan onze handen, vingers aan het sabbelen. Later kwamen er ook nog twee lama’s bij. Maar dit was niet alles, t waren geile geiten, constant besprongen ze elkaar van achteren en hoppa… Zelfs de allerkleinste besprongen gewoon de oudste en ze hielden maar niet op. Het zag er erg grappig uit, maar na een tijd hadden we genoeg gezien en zijn we toch maar naar het dorp gegaan.

De huisjes lagen trouwens wat hoger op de berg, dus vanuit het dorp moesten we eerst een heel stuk omhoog, over een verharde weg met haarspeldbochten. Maar de laatste km was over een heel smal onverhard weggetje, opzich niks mis mee, maar een tegenligger wilde je hier niet tegenkomen, omdat elkaar passeren eigenlijk onmogelijk was. Maar gelukkig was het niet zo’n druk weggetje.

Eenmaal in het dorp aangekomen zijn we eerst wat souvenirwinkeltjes in gegaan. Eigenlijk verkochten ze overal wel dezelfde dingen; hele dure Noorse truien en trollen, heel veel trollen, in alle vormen en maten. Nu zijn de trollen wel hét symbool van Noorwegen, maar als je ze overal tegenkomt, zelfs in levende lijven boven bij de Trollstigen, heb je er na een tijd wel genoeg van.

Ook hebben we nog een tijd gekeken naar alle sloepen van de grote cruise schepen, die constant mensen van de boot naar Geiranger brengen en weer terug. Er liggen namelijk iedere dag wel 2 of 3 grote cruise schepen in de fjord. De passagiers van die schepen worden even uitgelaten in Geiranger, en worden dan per bus even langs alle uitzichtpunten gebracht en mogen dan weer terug de boot in. Dat was opzich wel leuk om te zien.

Maar het weer was nog niet helemaal zoals we gehoopt hadden (we hadden in Oppdal verteld gekregen dat er een ‘heatwave’ zou komen binnen een paar dagen, maar helaas, daar is nog niks van te merken), en ondertussen hadden we het toch wel koud gekregen. Bij de parkeerplaats, waar ook de supermarkt zat, hadden we al gezien dat ze er varm vaffels en kaffee hadden voor maar NOK 35 (dat is ongeveer €4,50/€5,00). Dat zijn we dus mooi even gaan eten en drinken. Daarna hebben we boodschapjes gedaan en zijn we weer terug gegaan naar het huisje.

Daar was Peter eerst nog even de sleutel kwijt van het huisje, en hebben we wel 15/20 minuten gezocht, uiteindelijk wel gevonden natuurlijk.

Daarna zijn we met z’n alle begonnen aan de wandeling naar de waterval. Het was alleen erg stijl en glad door het water over de stenen. Daarom zijn Andre, Corrie en Tiffany weer terug gegaan. En hebben Peter en Marti de wandeling naar de waterval wel gemaakt. Het was een erg mooie wandeling en ze hebben ook nog achter de waterval door kunnen lopen. Achteraf was het wel goed dat de rest terug gegaan was, want het was toch een erg zware wandeling.

Andre en Corrie hebben nog een ander, redelijk vlakke, wandeling gedaan, welke ook erg mooi was en waar ze goed over de fjord konden kijken. Tiffany is naar het huisje gegaan en heeft daar een beetje de foto’s uitgezocht en uitgerust.

Vandaag vertrekken we weer naar het volgende huisje/appartement. Dus nadat we zijn opgestaan, ons aan hebben gekleed en hebben ontbeten, zijn we maar weer gaan opruimen en de tassen in gaan pakken. Het is steeds weer een heel gedoe, maar we hoeven deze keer niet te poetsen, dus dat scheelt een hoop.

Vandaag een mooie route rijden. Eerst komen we langs prachtige fjorden waar we natuurlijk even gestopt zijn om te genieten van het mooie uitzicht en om wat foto’s te maken natuurlijk. Rond de middag, als het tijd is voor een lunch stoppen we ook weer op een heel mooi plaatsje langs een fjord. Waar we stoppen is toevallig ook een steigertje, waar dan toevallig wel een touwtje voor hang met daaraan de tekst: ‘privat’, maar daar trekken wij ons niks van aan en hangen het touwtje mooi even aan de kant. Op de steiger lekker ons lunchpakketje opgegeten. Er zwommen trouwens ook een heleboel kleine visjes bij elkaar en na een tijd was er een grotere vis op hun aan ’t jagen, waardoor ze allemaal boven het water uitsprongen, wat er erg mooi uitzag. Ook zaten er een aantal kwallen in het water met hele mooie kleuren. Toen we weer vertrokken het touwtje weer even voor de steiger gehangen en er was niks meer van ons bezoekje te zien.

Daarna zijn we maar weer aangereden richting de Trollstigen, een mooie bergpas met veel haarspeldbochten, met mooie uitzichten over een aantal watervallen. Toen we boven waren nog even gestopt om wat rond te lopen, ijsjes te eten, van de mooie uitzichten te genieten en om wat souvenirs te kopen. Andre en Peter allebei een pet, en Tiffany een muts!

Daarna weer rustig aan de andere kant van de berg naar beneden gereden, waar weer een fjord was. Ook daar natuurlijk even uitgestapt om even te genieten en toen doorgereden naar de veerboot om de fjord over te steken. De tocht duurde ongeveer 10 minuten en natuurlijk weer een super uitzicht over de fjord!

Toen aan de andere kant nog een berg op gereden om zo bij de Geiranger fjord te komen. Ook vanaf die berg hadden we weer een prachtig uitzicht, maar nu over de Geiranger fjord, waarin een heel groot cruise schip lag.

Omdat het al laat was niet bij alle uitzichtpunten gestopt, maar wel zo snel mogelijk naar het huisje gereden. Deze lag ongeveer 3 km van het dorp af en uiteindelijk hadden we een huisje wat 400 meter boven de fjord lag, met super uitzicht, natuurlijk!

Het huisje zelf was niet al te modern ingericht, maar wel typisch Noors. Een vrijstaand hout huisje met twee verdiepingen; wij hadden de begane grond. Een huiskamer met open haard, twee banken, een luie stoel en twee stoeltjes, die je ook nog tot soort van, niet al te comfortabele, ligstoel kon veranderen. Ook stond er een tv, met antenne die niet goed werkte, een eettafel, mét plakkleed. Als je binnenkwam in t huisje was er eerst een klein halletje, met kapstok. Aan de rechterkant was een deur naar de slaapkamer met stapelbed, onder tweepersoons, boven éénpersoons. En aan de linkerkant van het halletje de deur naar de woonkamer. In de woonkamer was rechts weer een deur naar een ander halletje. In dat halletje zat links de deur naar de minikeuken, waar je bijna claustrofobie zou krijgen, tegenover de deur van de huiskamer zat te deur naar de badkamer, met wc, douche en wastafel. En aan de rechterkant van het halletje was de deur naar de andere slaapkamer, met een tweepersoons- en een stapelbed.

Het was best lekker weer, dus  ’s avonds nog heerlijk buiten kunnen eten.

Iedereen was heel moe na deze lange dag, dus zijn we op tijd naar bedje gegaan.

Vanmorgen vroeg opgestaan want om 9 uur moeten we verzamelen bij het station van Oppdal voor de muskusos safari. Helaas kan Andre vandaag niet mee i.v.m. zijn heup. Snel wat ontbeten met z’n vieren en een lunchpakketje gemaakt.

Wij waren als eerste op de verzamelplaats maar al snel kwamen er meer mensen, het waren allemaal Nederlanders, gezellig!

Even later kwam ook onze gids aanrijden, hij liep gelijk naar ons toe om zich voor te stellen; Sindra, als ezelsbruggetje hadden we een andere naam voor hem bedacht; assepoester (assepoester= cinderella). Oja, ons assepoestertje zag er niet verkeerd uit, helemaal niet kun je beter zeggen, en leek ons ook erg aardig, dit wordt een leuke dag!

Verder was dit één van zijn zomerbaantjes, behalve de muskusossen safari’s gidsen, wat hij maar 13 keer deed omdat er meerdere gidsen waren, werkte hij ook nog met demente bejaarden en hij leerde in Bergen (spreek uit als Burgen) als kinderjufJ.

We moesten eerst nog een stuk rijden voordat we bij het gebied waren waar de muskusosjes lopen. Op de parkeerplaats voegde zich nog een Noor bij ons, een niet al te vriendelijke en gezellige man, maar we zorgen wel dat we daar geen last van hebben.

Aan het begin van de tocht kregen we allemaal een foldertje en gaf assepoester ons wat informatie over de tocht en de muskusossen.

Dit zijn beesten die tussen de 1,50 en 2,00 meter groot zijn, heel zwaar zijn en familie zijn van geiten en schapen. We moeten op 200 meter afstand van ze blijven, want ze kunnen ons als vijand zien, gelukkig waarschuwen ze eerst als ze ons aan willen gaan vallen. Dat doen ze door eerst een schijnaanval te doen en dan met hun poten op de grond te stampen en te snuiven met hun neus, als ze dit doen moeten we snel weglopen, anders vallen ze ons echt aan. Ze hebben trouwens, behalve wij mensen en de trein, geen vijanden.

Het eerste stuk van de wandeling was een grote klim over een steil pad. Dat was wel even zwaar, maar eenmaal boven op de hoogvlakte gekomen hadden we wel een prachtig uitzicht. Daarna hebben we nog een stuk gelopen op een redelijk vlak stuk, soms moesten we een beetje dalen of stijgen maar dat stelde niet veel voor. Tussendoor was Assepoester steeds door z’n verrekijkertje aan het gluren of hij ergens muskusossen zag. Vaak dacht hij dat hij iets zag, maar als het niet bewoog kwam hij tot de ontdekking dat het gewoon stenen waren. Op een gegeven moment zag hij in de verte twee muskusossen lopen maar die stonden op ruim een kilometer afstand. Hij gaf ons als groep de keus: of dichterbij zien te komen, wat dan een steile en wat moeilijke weg zou zijn of eerst een vallei in lopen, over een redelijk makkelijke, mooie en redelijk vlakke weg en kijken of daar misschien andere ossen zouden zijn die dichterbij waren. Als er in de vallei geen ossen waren zouden alsnog dichterbij de eerste proberen te komen. De groep koos ervoor om eerst de vallei in te gaan. Dit was ook een mooie wandeling, geen ossen gezien maar wel paarden op de plek waar we zo’n beetje wilden gaan lunchen. Bij de paarden was een de leider die dat duidelijk liet merken, hij kwam op ons af en liet zich duidelijk horen door te hinniken. Het was een erg mooi paard met prachtige lange manen en staart. Nadat we een stukje achteruit waren gegaan om te eten nam het paard weer wat afstand en konden we onze meegebrachte lunch gaan eten, maar toen kwamen een paar van de anderen paarden die wel nieuwsgierig waren en ook wel een boterham lusten, in de tussentijd was assepoester, erg romantisch, voor ons een potje koffie aan het zetten op een primitief brandertje met een keteltje water erop, toen het water kookte gooide hij er wat koffieprut in en klaar was de koffie (nog nooit zo’n slappe koffie met heel veel prut erin gehad) maar het was wel erg goed bedoeld, en we kregen er ook nog een koekje bij! Na de lunch zijn we terug gegaan uit de vallei en omhoog gelopen op de bergweide over heel veel mos dat ontzettend zacht was en later werd het steeds drassiger. Op een gegeven moment, de gids was al een stuk verder omhoog gelopen, wenkte hij dat we ook moesten komen, en ja hoor daar waren twee muskusossen te zien, wel op een behoorlijke afstand maar toch het was gelukt. Het zijn tenslotte de enige, in europa levende, muskusossen. Na ze een tijdje te hebben bekeken, gefilmd en gefotografeerd zijn we aan de terugweg begonnen, het was een heel eind omlaag door erg nat gebied, waardoor Corrie ook twee keer is gevallen en haar scheenbeen heeft bezeerd. Toen maar heel rustig naar beneden gelopen, want behalve dat Corrie pijn had, was ook iedereen erg moe, wat ook redelijk logisch was na 6 uur klimmen, lopen en door de natte drek te sjokken.

Helaas moesten we ongeveer nog een uur naar beneden lopen, maar natuurlijk hebben we dat ook nog wel overleefd, maar eenmaal terug bij de auto waren we wel erg blij dat we konden zitten. Tussendoor ook nog met Andre gesmst, die had lekker uitgeslapen, lekker ontbeten, tv gekeken, wat spelletjes op de laptop gedaan, naar het dorp gefietst en daar lekker in een cafeetje/restaurantje gezeten en daar mensen gekeken, en nog even wat broodjes voor de volgende dag gekocht en toen weer terug de berg op naar het appartement gefietst.

Omdat we nog geen invulling voor vandaag hadden, omdat de safari vandaag niet door ging, en het weer ook niks was, hebben we tijdens het ontbijt maar besloten om vandaag naar de stad Trondheim te gaan. De route erheen was natuurlijk niet saai, omdat we de tomtom de opdracht hadden gegeven ons via een toeristische route naar dit stadje te leiden.

Het laatste stuk was via de gewone weg, waarvoor we tol moesten betalen, niet maar één keer ofzo, maar 3, na de tweede keer hadden we er genoeg van, dus hebben we de tomtom maar tolwegen laten ontwijken. En wat krijg je dan? Eerst een gewone verharde weg door een woonwijkje, maar deze weg ging over in een erg hobbelig grindweggetje. Deze was niet erg lang, maar toen we op een T-splitsing kwamen met de gewone weg, was er nergens een afrit, we moesten dus eerst het fietspad over steken (Pas op! Overstekend wild), daarna door de berm en toen van t stoeprandje de drukke weg over steken, wat niet makkelijk was omdat het druk was, maargoed, het is allemaal goed gekomen.

Toen de volgende missie: twee parkeerplaatsen vinden in Trondheim. Die vonden we redelijk snel, maar toen mochten we gaan omcijferen wat er op de betaalautomaat stond. Gelukkig kwam er een erg vriendelijke vrouw langs, die ons graag even wilde helpen. Nadat het betalen gelukt was, vroeg ze ons of we even een kijkje wilden in de binnenplaats van het gebouw waar we voor stonden. Hier woonde zij en normaal gesproken was dit geen openbare plaats, erg leuk dat we even mochten kijken.

Daarna zijn we langs een grote kerk gekomen, waar we niet naar binnen gegaan zijn, omdat ze er veel geld voor vroegen. Erg jammer dat ze kerken steeds vaker als toeristische attractie gebruiken. Van de voorkant leek deze kerk trouwens erg op de Notre Dame, te Paris!

Daarna doorgelopen door het oude deel van deze stad. Natuurlijk ook over de bekende brug gelopen, de Old Bridge, vanaf waar we de leuke gekleurde houten huisjes aan het water goed konden zien. Helaas begon het een beetje te regenen en werden de paraplu’s opengeklapt. Toen we weer van de brug af liepen, aan de overkant was niet erg veel te doen, waren ze pakjes koekjes uit aan t delen; choco cookies en haverkoekjes ofzo. Corrie en Marti vonden het blijkbaar niet nodig om deze aan te nemen, dus zijn Andre en Tiffany er nog een keer langsgelopen, maar deze keer zonder paraplu en met pet o.i.d. Het viel natuurlijk helemaal niet op dat ze er al voor de tweede keer langs liepen.

Ook zijn we nog even in de Ǻpen kirke geweest, eigenlijk betekend dit gewoon open kerk, maar een apen kerk klinkt toch wat leuker. Het was een mooie en aparte kerk. Deze was, net zoals het gebouw waarvan we de binnenplaats mochten zien, van dezelfde Thomas …. Angells. Blijkbaar heeft deze man veel voor de armen gedaan in het verleden.

Nadat we de kerk gezien hadden zijn we even bij de Mac Donald’s wat koffie gaan drinken. (op de koffiebekertjes zat een spaarkaart en een stikker, als je 4 stikkers had, kreeg je één gratis koffie, met onze 5 koffie’s konden we dus nog één gratis koffie gaan halen en hadden we alweer een spaarkaart halfvol).

Daarna zijn we nog even door een winkelcentrumpje gelopen, omdat het weer een beetje begon te regenen, maar toen we hier weer uit liepen was het weer weer heerlijk!

Nog wat door de stad gelopen en toen wat bij een broodjeszaak, de Noorse ‘Subway’ wat te eten en te drinken gehaald, wat erg lang duurde omdat het behoorlijk druk was en er maar één personeelslid was. Omdat het sale was tijdens het wachten nog wat geshopt en daarna zijn we richting de auto gelopen en weer naar het huisje gereden. Het was al redelijk laat toen we daar aan kwamen, dus redelijk snel naar bed gegaan, morgen muskusossen safari!